Verhalen uit de community

Gisela W. zegt op 63-jarige leeftijd opnieuw ‘ja’ tegen het leven. Ze wil haar vrije tijd niet zomaar voorbij laten gaan, maar deze bewust besteden aan wat haar plezier verschaft. Ze is een grote voetbalfan en gaat regelmatig naar het stadion om haar favoriete club vol enthousiasme aan te moedigen. Daarbij geniet ze niet alleen van de wedstrijd zelf, maar vooral van de bijzondere sfeer en het gemeenschapsgevoel onder de fans, dat haar elke keer weer meesleept. Maar voetbal is lang niet haar enige passie: als enthousiaste muziekliefhebber bezoekt Gisela eveneens regelmatig concerten en laat ze zich inspireren door haar favoriete artiesten. Haar motto voor de komende jaren: gewoon doen – want het leven heeft ook op oudere leeftijd nog zoveel te bieden.

Karin-Eva W. vertelt over haar tijd als aanstaande moeder. Ze is opgeleid tot lerares in het voortgezet onderwijs en heeft al een baan op een school toegezegd gekregen wanneer ze zwanger wordt. Met de steun van haar man besluit ze dat ze na de geboorte van haar dochter weer aan het werk wil gaan. In 1966 druist deze houding in tegen de maatschappelijke normen. De meeste moeders verlieten in die tijd de arbeidsmarkt en werden huisvrouw. Karin-Eva nam echter een gastouder in dienst en slaagde er onder moeilijke omstandigheden – namelijk zonder ouderschapsverlof en goede opvangvoorzieningen – in om een evenwicht te vinden tussen haar beroep en het moederschap. Haar huidige kijk op de situatie: het was een tijd vol geluk en tegenslagen, met alle hoogte- en dieptepunten van dien. Maar haar beslissing was bovenal één ding: een keuze voor een nieuw leven.

Ria V. is dol op handwerk; het liefst naait ze en werkt ze met allerlei soorten stoffen. Wat aanvankelijk als hobby begon, ontwikkelt zich in de loop van de tijd tot een heus liefdadigheidsproject, want Ria wil met haar passie iets goeds teweegbrengen en haar omgeving op een positieve manier veranderen. Van oude wollen dekens maakt zij met veel oog voor detail mooi versierde jasjes en knuffels voor baby’s, evenals artistieke vaasbekledingen. Haar kleine kunstwerkjes biedt zij te koop aan op regionale markten, waar ze zeer in de smaak vallen. Aangezien het welzijn van kinderen haar bijzonder na aan het hart ligt, schenkt zij de volledige opbrengst aan kinderen in nood in Oekraïne – voor Ria een mooie combinatie van creativiteit en medeleven.

Carmen E. woont samen met haar man in de buurt van Augsburg, Duitsland. Sinds haar pensionering zet deze moeder van drie kinderen zich als vrijwilliger in voor de plaatselijke Rode Kruis-winkel. Daar worden donaties in goede staat in ontvangst genomen en tegen een lage prijs doorverkocht aan mensen in nood. Met de opbrengst financiert het Rode Kruis talrijke sociale projecten in de regio. Elke woensdag bemant Carmen de tweedehandswinkel en zet zij zich met veel toewijding in voor het in ontvangst nemen, sorteren en verkopen van goederen. Binnen dit sociale project heeft zij een hechte gemeenschap gevonden die haar zeer veel betekent. Ze is vooral blij met het regelmatige contact met andere mensen en is dankbaar dat ze hen op deze manier kan helpen.

Als dochter van twee geschiedenisleraren was Sybille N. altijd al geïnteresseerd in archeologie. Maar pas op pensioengerechtigde leeftijd vervult zij een lang gekoesterde wens en neemt zij in 2020 deel aan een culturele reis naar Israël. Dit alles wordt georganiseerd in het kader van een speciale tentoonstelling van het Archeologisch Museum in Chemnitz, Duitsland, waar ze al enkele jaren als vrijwilliger werkzaam is. Aan het begin benadert ze de reis met respect, maar de aanvankelijke onzekerheid slaat al snel om in enthousiasme voor de verschillende culturen en religies die ze tijdens deze periode tegenkomt. Hoewel ze geen gelovig persoon is, beleeft ze bij de Klaagmuur een spirituele ervaring die ze zich tot op de dag van vandaag met verwondering herinnert. Vanwege de coronapandemie moet de reis voortijdig worden beëindigd. Toch blijft het voor Sybille een van de meest vormende avonturen van haar leven.

Ik heb een maand lang een deel van de pelgrimsroute naar Santiago de Compostella gelopen (van Saint Jean Pied de Port in Frankrijk naar Santiago de Compostella en verder naar Finisterre en Muxía in Spanje, in totaal 900 km). Alleen, met alleen mijn rugzak en de beslissing om deze stap te zetten. Voor mij was het een test van mijn moed – niet alleen de afstand, maar vooral de ervaring om op mezelf te vertrouwen, zonder terug te vallen op vertrouwde mensen. En juist daarin lag de grootste kracht: het gevoel dat ik het kon.

Elke dag bracht nieuwe uitdagingen met zich mee. Soms was het de hulp van vreemden, soms een gesprek, soms gewoon de rust die me omringde in de natuur. Ik heb geleerd met minder toe te komen – een bed, iets te eten, een dak boven mijn hoofd – en hoeveel voldoening dat precies geeft.
De dankbaarheid die ik onderweg voelde, was overweldigend. Voor mijn voeten, die mij hebben gedragen, voor de vele ontmoetingen die mij hebben verrijkt, voor de dierbare Franse vriendin die ik gevonden heb en voor de stilte die mij innerlijk helderder heeft gemaakt.

Ook zeer belangrijk voor mij: de dankbaarheid dat ik familie heb die van mij houdt en mij respecteert. De pelgrimsroute is niet alleen een wandeling, maar een reis naar jezelf. Voor wie overweegt om deze tocht te maken: het is de moeite waard. U keert veranderd terug – lichter, helderder en vooral ook dankbaarder.

Word lid van onze modecommunity

Bent u een blogger, influencer of schrijft u graag columns?
Word dan ook onderdeel van onze community en vertel ons wat u bezighoudt.
Stuur hiervoor gewoon een e-mail naar [email protected].
Wij kijken uit naar uw verhalen!